Media

TV Limburg


Op 8 april 2015 was er een uitzending van zowel L1 TV (en radio) als van Omroep Venlo in een PR-stunt om het optreden van de band "Orgel Vreten" op 10 april in Venlo te promoten.Hoe kan dit nou beter met het carillon……


Op 14 januari 2014 zond TV Limburg bovenstaande reportage uit i.v.m. de voorgestelde bezuiniging op het wekelijkse carillonspel.
Verslaggever: Charles Biemans 
Camera: Martin Mielczarek

Venlo Vandaag

16 april 2013. Een reportage van STADSOMROEP VENLO over de mogelijkheid om 1 keer per maand  de toren van de Martinuskerk te beklimmen.
Camerawerk: Thijs Brouwers

Carillon speelt voor "ZoeMaar"

Bij het afscheid van de dialectband ZoeMaar was ook een rol weggelegd voor het carillon. Hierbij een fragment van de ZoeMaar documentaire van Tom Ketelings (Beeldwerk TV). September 2012

Omroep Venlo: '50 jaar Venloos Carillon' met Marcel Siebers

Juni 2009
Productie en verslaggeving: Wiel Hermans
Camera en montage: Freek Huijs
Carillonmuziek tijdens de documentaire: 'Prelude' (uit: 'Cantos de España) van Isaaq Albeniz (arr. Marcel Siebers)

  
L1: De Geschiedenis van Limburg 
'Carillon is niet weg te denken bij feesten en tradities'. Carillonmuziek bij deze beelden: 'Limburgs Volkslied' (arr. Marcel Siebers)

Soundtracks St.-Martinuskerk Venlo:

'Hommage' (1999), Marcel Siebers
in memoriam Wil van Kranenburg



'Pastel in Bronze', Albert Gerken (geb. 1937)




'Rustic Landscape', John Pozdro (1923-2009)




'Summertime', George Gershwin (1898-1937)
from: Porgy & Bess, arr. Marcel Siebers

Uit dagblad "De Limburger" 30 juli 2011:

Opgedragen aan de stadsbeiaardier

De klokkenman

Zaterdag zal de torendeur weer kraken, mag hij de uitgesleten treden gaan. 
Hij groet zijn klokken, vuist licht de handen. Als hij aanzet dansen de stokken. 
De luidklok vergeet het urenslaan. In de toetsaanslag toont zich de meester 
 -van zachte aai tot geef hem op zijn donder-  krijgen de klokken kleur. 
Boven de stad tovert hij een klankenregen, duikelen duiven als eersten onder in dit muzikale bad. Geschikte plek voor mensenoren:
een sprong tussen de rozen of het paradijs van Dante. 
De klokkenman vraagt geen applaus, zet slechts het carillon in gang. 
Laatst hoorde ik dat hij na een concert niet meer is teruggezien. 
In de toren geen spoor, zijn tas nog open, Mozart op de lessenaar. 
Kan iemand zo in de muziek opgaan dat hij zichzelf wegspeelt?